De Methode Words & Pictures

Words & Pictures is een methode om een verhaallijn met illustraties voor kinderen te maken.
De Methode Words & Pictures is als eerste beschreven in het boek ‘Working with Denied Child Abuse‘ door Andrew Turnell en Susie Essex (2006).
Words & Pictures maakt deel uit van de werkwijze Signs of Safety.
Door deze methode krijgen ouders, verzorgers, mensen uit het netwerk en professionals handvatten om woorden te vinden om moeilijke zaken met kinderen te bespreken.
Deze woorden (‘Words’) vormen een verhaal, het verhaal wordt aangevuld met eenvoudige illustraties (‘Pictures’). Dit kunnen kleine tekeningen zijn, gemaakt door ouders, kinderen, of door mijzelf. Ook kunnen er foto’s worden toegevoegd.

Veel kinderen leven in complexe situaties, zij hebben bv. te maken met verslaving, schulden, misbruik, moord, vechtscheidingen, mishandeling, en opvoed-onmacht van ouders.
Veel kinderen wonen niet bij hun ouder(s) maar in een pleeggezin of in een instelling.
De meeste kinderen hebben er geen idee van waarom zij in een pleeggezin zitten, wat er is gebeurd, wat maakt dat zij niet thuis kunnen wonen.
Als kinderen niet weten wat er is gebeurd verzinnen zij eigen verhalen.
In deze verhalen geven zij zichzelf vaak de schuld van de uithuisplaatsing, van de situatie waarin zijzelf en hun ouders zich bevinden.

Voor volwassenen, ouders, opa’s en oma’s, pleegouders, hulpverleners, is het ingewikkeld om de juiste woorden te vinden om kinderen uitleg te geven. Vaak denken volwassenen dat het niet goed is, schadelijk is voor kinderen om te weten wat er is gebeurd. Ze vinden de problematiek te ingewikkeld, of ze denken dat het kind nog te jong is om het te kunnen begrijpen. Of ze zijn het niet met elkaar eens, of ze voelen zich zelf veel te schuldig.

Het is voor de ontwikkeling van kinderen belangrijk dat er wél uitleg komt over gebeurtenissen uit het heden en het verleden, over beslissingen die zijn genomen.
Uitleg helpt kinderen om moeilijke gebeurtenissen in hun leven te begrijpen.

Bij de ‘Words & Pictures’ methode ligt het accent op de ouders en hulpverleners, zij moeten een gezamenlijk en duidelijk verhaal schrijven in een taal die de familie gewoonlijk gebruikt, waar nodig aangevuld met professionele beschrijvingen en uitleg. Het creëren van een verhaal helpt families om over moeilijke zaken te praten. Het onbespreekbare wordt bespreekbaar gemaakt.

Vragen die centraal staan zijn:
Wat zijn de zorgen?
Wie weet van deze zorgen?
Wie moet verder nog weten van de zorgen?
Welke beslissingen zijn er genomen of worden er genomen?
Door wie? Wie was erbij?
Wat gaat er verder gebeuren?

Words & Pictures vergroten veiligheid, en werken bevorderend voor hechting en traumaverwerking. Het werkt ontschuldigend naar zowel de ouders als naar het kind.
Er is geen sprake van schuld, er is geen schuldige, wel zijn er gebeurtenissen waardoor ouders en kinderen emoties als bijvoorbeeld verdriet, boosheid, onmacht ervaren.
Het kan een basis vormen voor verdere hulpverlening aan kinderen.

Narratieve Hulpverlening:

Narratieve Hulpverlening is de basis voor de manier van werken van Tessie.
Zo nodig en zo mogelijk kan zij meer uren inzetten om aan de hand van bv. genogrammen, tijdslijnen, creatieve methodieken en interviews aan het werk te gaan met ouder(s) en kind(eren).
Ook hiervoor moet een indicatie zijn.